Un país é o que fala. Galicia é o Galego. Ninguén pode matar unha lingua. Pero é moi fácil deixala morrer de inanición e abandono. Todos somos responsables de que a nosa lingua reciba a xustiza que merece e as oportunidades que se lle negaron na historia. Que haxa medios en galego importa. Resulta imprescindible para que a nosa lingua viva e medre con futuro. Apoiar ós medios en galego é axudarnos a nós mesmos e o que somos. Resulta cínico e irreal esperar que anos de intervención do mercado a favor do castelán vaian corrixirse sós. Alguén ten que facelo e ten que facelo agora.

Ningunha administración pública deste país pode declararse allea ou ausente cando pechan un tras doutro os xa poucos medios que apostaban pola nosa lingua. Ningunha administración pública pode dicir, sen faltar á verdade, que fixo todo o que podía facer, ou que non hai recursos porque estamos en crise. Demandamos do goberno que poña a vontade política e os recursos que non dubida en poñer para axudar a outros sectores ou medios que non o precisan tanto. Demandamos das administracións públicas que tomen a decisión de axudar aos medios en galego porque é xusto, porque o merecen e porque se lles debe.

Ningún lector ou espectador deste país pode tampouco declararse alleo ou ausente cando pechan un tras outro os medios que se fan na nosa lingua. Os únicos que realmente poden garantir o futuro de calquera medio son os lectores, as audiencias e os anunciantes. Algo falla nun país onde tanta xente se declara amante da súa lingua ou tantas empresas utilizan a galeguidade para posicionarse nos mercados, pero logo non hai nin lectores nin anunciantes para os medios que se fan en galego. A desaparición dos medios no noso idioma non é un problema nin unha responsabilidade da administración, é un problema e unha responsabilidade de todos.

Manifiesto

A súa traxectoria comenzou os dezaseis anos donde comezou a darse a coñecer na antiga Asociación Cultural de Vigo. Seguindo por este camiño, entrou dende mozo en contacto coa movida roqueira en Vigo, que o levou a formar parte dos grupos musicais Os Copens e Marco Balorento, este último polo 1966, e co que gaña o seu primeiro premio nun festival organizado por unha emisora de radio da cidade. De aí pasa ó movemento Voces Ceibes a principios dos anos 70, deixando un pouco de lado o seu labor de letrista para, acompañado da súa inseparable guitarra, poñer voz e música ós poemas galegos.

A súa obra musical comprende Loitando (1973), Ninrosmar un laído (1977), Os soños na Gaiola, Dial discos S A (1978), Limiar (1979),  Celso Emilio Ferrreiro na voz de Suso Vaamonde (1980), Miña nai/Lonxe (1981), Menceres (1986), Cantarolas para xente miúda (1986), É Nadal (1994), Regodobargo (1995), Rapaces, rapazas e rapazadas (1997),  Santiago, mar de pedra (1997), As palabras dos galegos (1998), Cousas da lúa (1999), Lembranza (2000).

Foi considerado o primeiro preso político da democracia coa acusación de “inxurias á Patria con publicidade” por unha estrofa que añadiu nun recital en Pontevedra o seu popular “Uah!”. 

Máis información sobre  a vida e traxectoria de Suso Vaamonde na Galipedia e en Unha vida a prol da loita.

Youtube

Moita xente comeza a darse conta de que debe dedicar máis tempo a planificar e tomar posicións ante calquera continxencia presente e futura, aforro e xubilación.

Se falamos de xubilación as posibilidades son variadas e boa parte delas cun gran atractivo fiscal. Podemos falar de fondos de pensións, plans de previsión, Plans individuais de aforro sistemático ou seguros de vida.

Dependendo das circunstancias de cada persoa uns produtos ou outros encaixaran mellor. Para iso convén unha análise pormenorizada da súa situación e o bo coñecemento de todas as vantaxes e inconvenientes dos devanditos produtos.

¿Por qué habrá tantas mujeres pendientes del culebrón?
¿Por qué habrá tantos chavales que necesitan su ración?
¿Por qué habrá tanto dinero metido en el rock and roll?
¿Por qué habrá tanto madero y tan cabrón?
¿Por qué hay tantos africanos que se ahogan en el mar?
¿Por qué habrá tanto trabajo de guardia de seguridad?
¿Por qué siempre al millonario lo defiende el militar?
¿Por qué habrá tanto cacique en mi ciudad?

Y allá en las calles de aquí p’allá
to embolillao buscando un bar
dulce refugio pa llegar con los colegas a brindar
sin olvidar que estamos jartos d’aguantar.

¿Por qué habrá tanto recluta que no sabe dónde está?
¿Por qué habrá cotos de caza y tanto niño sin escolar?
¿Por qué los que menos tienen son los que más tienen que dar?
¿Por qué apenas hay ballenas en el mar?

Y allá en las calles de aquí p’allá
to embolillao buscando un bar
dulce refugio pa llegar con los colegas a brindar
sin olvidar que estamos jartos d’aguantar.

Youtube

Letra

Pola súa banda os aliados mostraban o mesmo interese ben para o seu armamento ou para pór todas as trabas posibles nas filas inimigas. Debido a isto o prezo do volframio disparouse,até Fontao comezaron a chegar xente na busca de riqueza. Apareceu o estraperlo e multitude de presos políticos republicanos foron obrigados a traballar nas minas.

Durante a IIª Guerra Mundial desatouse unha febre mineral que durou o mesmo que a contenda que rematada a esta a demanda caeu e polo tanto os prezos baixaron e desapareceu a rendibilidade.

Paralelamente creáronse multitude de vivendas, bares e novos ricos medraron así como algunhas empresas galegas que investiron na súa explotación.

Podemos dicir que as minas de volframio galegas tiveron un destacado papel na contenda da IIª Guerra Mundial así como un gran impacto social e económico no seu arredor.

Máis información: Cultura galega

http://gas.encooche.com/

Youtube